درمان های پیشنهادی

علائم بالینی بیماران مبتلا به COVID-19 عمدتا شامل تب، سرفه، خستگی، تولید خلط، تنگی نفس، گلودرد و سردرد می باشد. در حال حاضر، استراتژی های ضد ویروسی کمی بصورت خاص وجود دارد، اما چندین مورد داروی قوی ضد ویروس تحت تحقیقات فوری قرار دارند. در حال حاضر درمان قطعی و مشخصی برای این بیماری وجود ندارد و داروهای ضد ویروس به کاربرده شده در موارد شدید، عمدتا مربوط به درمان سایر ویروس های شناخته شده از جمله HIV و آنفولانزا می باشند که با این وجود، اثرات واضح درمانی آنها به خوبی گزارش نگردیده است. از یک طرف در موارد خفیف تر که نیاز به بستری ندارند، امکان پیشرفت سیر بیماری وجود دارد.

دارو های ضد ویروس: دارو های این دسته با سه مکانیسم عمل می کنند: 1- مهار همانند سازی ویروس 2- مهارکننده کانال یونی و 3- مهار کننده های سرین-پروتئاز. داروهای تجاری در دسترس در چهار دسته طبقه بندی می شوند: دارو های ضد HIV، ضد هرپس، ضد هپاتیت و ضد آنفلانزا

دارو های ضد مالاریا: این دارو ها نیز بر اساس مکانیسم اثرشان به سه دسته تقسیم می شوند: ترکیبات آریل آمینو الکل، ترکیبات ضد فولات و آرتمیسینین. بیشتر این دارو ها به تدریج از بدن حذف می شوند.

داروهای ضد HIV: این دارو ها بر اساس هدف شان به صورت های مختلفی طبقه بندی می شوند: مهار ترجمه معکوس، فرآیند های لیز پروتئین، جلوگیری از اتصال ویروس به سلول، تداخلات رسپتوری و اختلال در ترکیب ژنوم ویروس با ژنوم سلول میزبان.

آنتی بادی های منوکلنال: با توجه به اهمیتی که گیرنده ACE-2 در فرآیند بیماری زایی ویروس SARS-CoV-2 دارد، آنتی بادی هایی علیه این گیرنده با هدف کاهش شدت بیماری COVID-19 ساخته شده است.

دارو های ضد التهابی: پاسخ التهابی شدید در بیماری COVID-19 مشاهده شده است. دارو های ضد التهابی بخصوص مهار کننده های JAK/STAT که برای درمان آرتریت روماتوئید استفاده می شود، ممکن است بر مقدار افزایش یافته سایتوکاین ها که طی این بیماری اتفاق می افتد و به طوفان سایتوکاین معروف است، موثر باشد. نتایج مطالعه Stebbing و همکارانش نشان داد که تجویز داروی ضد التهابی baricitinib به همراه داروی ضد ویروس Remidesivir باعث کاهش شدت بیماری COVID-19 می گردد .